O mar e Galicia abrázanse. A súa terra, xenerosa, verte ese dous mil ríos dos que fala Otero Pedrayo, a un Atlántico e un Cantábrico oteados por corenta e catro faros e embelecido no  seu oitocentas sesenta e unha praias, ademais de contar con algún dos máis espectaculares cantís de Europa. Os seus mil cincocentos quilómetros de costa levan implícitos o mirar a ese mar no que vemos poñerse o sol cada día. Galicia e mar son, en certo xeito, unha mesma cousa. Aquí estivo o #Fisterra medieval e aquí está, en fronte, unha América que chamou a tantos dos nosos,  facendo do océano camiño.

Ver o mar, desde a actividade artística, é unha cuestión que ocupa e preocupa  ao longo dos tempos, con grandiosos exemplos que nos levan desde os artistas do Renacemento de Italia ata os Impresionistas franceses, entre outros autores representativos desta temática á que Galicia non é allea.

Autores galegos  do onte, como Avendaño, Sotomayor, Prieto Nespereira  ou Lloréns fixérono seus, como máis tarde, entre outros, Urbano Lugrís ou Felipe Criado. Entre os vivos, atendendo a que comparten, en certo xeito, paisaxes con Kuka Bastardes, Rafael Úbeda e José María Barreiro.

Por outra banda, tamén, o xacobeo ten a súa temática vinculada ao mariño. A Elección de Santiago e a Translación fan do mar un escenario que un autor como Francisco Leiro localiza na Ría de Arousa.

Pero vaiamos gozar, agora, da obra de Kuka Bastardés, coñecedora de tantas e tantas pinturas que falan de mar e autora amante desa mesma temática. Ela mira ao mar, basicamente, nesa Ría de Pontevedra, con tantos recunchos marabillosos; é o caso da praia de Silgar. Hai, na súa mirada e na súa pintura, moito de autobiográfico. E é así porque a súa é unha pintura intensamente vivida, elegante, afable, que aúna modernidade e tradición; é dicir, di moito sobre a súa personalidade:  fresca, natural, viva… 

José Manuel García Iglesias  (Santiago de Compostela, 1950). Licenciado en 1973 en Historia e Xeografía, e ao ano seguinte en Historia da arte, doutorouse en 1979. É desde 1974 profesor do departamento de Historia da arte na Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago de Compostela e, desde 1986, catedrático de Historia de Arte Moderna e Contemporánea na devandita facultade. É ademais académico correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. 

No ámbito da organización cultural e, en concreto, dos proxectos expositivos, estivo á fronte de "Galicia non tempo" (1990-1991), "Galaecia Fulget" (1995-1996), "Galicia, Terra Única" (1997), Xacobeo 99 e Xacobeo 2004.

Coordinou, tamén os proxectos da Xunta de Galicia “Galicia, Cidade Única” —relativo ás Semanas Culturais das Cidades Europeas da Cultura do Ano 2000— e “Galicia. Camiños de Concordia” (2005). Pertence ao Grupo de Investigación IACOBUS (Proxectos e estudos sobre patrimonio cultural) da Universidade de Santiago de Compostela. Do seu labor investigador, dentro do ámbito da arte moderno, hai que destacar os seguintes libros: "Pazos de Galicia" (1989); "A Catedral de Santiago e ou barroco" (1990); "Galicia, tempos de barroco" (1990); "O barroco (I). A época. Os patrocinadores. Arquitectos do século XVII" (1993); "O barroco (II). Arquitectos do século XVIII. Outras actividades artísticas" (1993); C2amino de Santiago. Patrimonio Mundial" (2004). E no referente á arte contemporánea: "Quessada" (1987); "Manuel Prego. A súa obra" (1989); "Labra" (1992); "Galicia, cara á modernidade" (1998); "Camilo Otero" (1999) e "José Lorenzo Macías. A pintura soñada"(2007).